Patroni

Patronka drużyny

malkowskaOlga Drahonowska – Małkowska – ur. 1.09.1888 w Krzeszowicach, zm. 15.01.1978 roku. Założycielka harcerstwa na ziemiach polskich, żona Andrzeja Małkowskiego.

Pasjonowała ją gimnastyka, jazda konna, łyżwiarstwo, rzeźbiarstwo, pisała wiersze. Należała do organizacji Eleusis, gdzie poznała swego męża Andrzeja, potem razem działali w Zarzewiu. Rozpoczęli działalność skautową, organizując w 1911 roku pierwsze drużyny we Lwowie. Dh. Olga została drużynową 3 Lwowskiej Drużyny Harcerek im. Emilii Plater.

W czasach zaborów wraz z mężem organizowała w Zakopanem tajne składy broni, stołówkę dla okolicznych mieszkańców, tajną pocztę, pomoc żniwną. Po odkryciu składów broni i ucieczce męża za granicę, kontynuowała działalność społeczną.

Po śmierci Andrzeja w 1919 roku zaangażowała się w organizację harcerstwa w już odrodzonej Polsce. Zorganizowała szkołę instruktorską w Cisowym Dworku, prowadziła konferencję skautek w Buczu, powołano ją do władz ZHP. Otrzymała również godność Harcmistrzyni Rzeczypospolitej – oznaczanej poprzez białą podkładkę pod krzyżem.

W czasie II wojny światowej, żyjąc na emigracji w Anglii organizowała Dom Dziecka i Żołnierza Polskiego, gdzie weterani mogli odpocząć i wyleczyć rany, a polskie sieroty znaleźć schronienie. W 1942 roku została Przewodniczącą Komitetu ZHP na czas wojny.

Do Polski powraca w 1961 roku, gdzie do śmierci pozostaje aktywną działaczką harcerską.

Do jej najważniejszych osiągnięć należą:

  • zmiana poprzedniego pozdrowienia „Czołem”, które kojarzyło się zbyt wojskowo, na CZUWAJ, znane nam i używane po dzień dzisiejszy;
  • dopisanie melodii oraz refrenu do wiersza „Wszystko, co nasze” – w obecnej formie występuje jako Hymn ZHP;
  • założenie harcerstwa żeńskiego na ziemiach polskich oraz wykształcenie wielu pokoleń harcerskich;
  • działalność społeczna i charytatywna;

Olga wyszła za Andrzeja Małkowskiego ok. 1914 roku. Ślubu udzielił ks. Kazimierz Lutosławski – twórca krzyża harcerskiego. Oboje z Andrzejem mieli na sobie mundury harcerskie, a Olga ponadto założyła czerwone korale, otrzymane jako prezent ślubny od babci. Stąd wizerunek korali w logu naszej drużyny.

Olga i Andrzej mieli ponadto syna Lutyka.

Oboje pochowani są w Zakopanem, gdzie spędzili większość swojego życia. Istnieje tam również Muzuem Harcerstwa.

Patron szczepu

V_szczep
Plakietka szczepu

15 Pułk Ułanów Poznańskich to oddział kawalerii Wojska Polskiego. Kawaleria to rodzaj wojsk złożony z jeźdźców, którzy przemieszczają się oraz walczą na koniu.

Za datę powstania pułku przyjmuję się 30 grudnia 1918 roku podczas Powstania Wielkopolskiego, a za jego pierwszego dowódcę został ppłk. Kazimierz Ciążyński. Pułk został zaprzysiężony 26 stycznia 1919 roku.

Poznańscy ułani brali udział w Powstaniu Wielkopolskim, Wojnie Polsko – Bolszewickiej, Kampanii Wrześniowej oraz w Bitwie o Monte Cassino.

Pułk został rozwiązany po Kampanii Wrześniowej w 1939, ponownie zawiązany został w 1942 roku. Ostateczne rozwiązanie nastąpiło w 1947 roku.

Tradycje pułku kultywowała 15 Wielkopolska Brygada Kawalerii Pancernej. Po jej rozwiązaniu czyni to 15 Batalion Ułanów Poznańskich oraz 17 Brygada Zmechanizowana. Jej członkowie ubrani w mundury z dawnych czasów, pojawiają się na koniach podczas najważniejszych poznańskich uroczystości. Oprócz tego 23 kwietnia obchodzone są Dni Ułana. Można wtedy obejrzeć rekonstrukcje walk, porozmawiać z członkami batalionu, zaprzyjaźnić się z koniem oraz poznać lepiej historię tej jednostki.

Patron hufca

800px-JanKasprowicz1901Jan Kasprowicz urodził się 12 grudnia 1860 roku w Szymborzu (obecna dzielnica Inowrocławia) zmarł 1 sierpnia 1926 roku w Zakopanem. Był polskim poetą, dramaturgiem, krytykiem literackim i tłumaczem. Syn Józefy i Piotra, jednym z czternaściorga rodzeństwa. Pochodził z biednej chłopskiej rodziny.

W roku 1870, za poparciem Józefa Kościelskiego, rozpoczął naukę w gimnazjum w Inowrocławiu. Nauka nie szła mu zbyt dobrze, powtarzał dwie klasy. Za działalność patriotyczną i manifestacje polskości był usuwany ze szkół. Tułał się po gimnazjach w Poznaniu, Opolu i Raciborzu. Ostatecznie, w wieku 24 lat otrzymał upragnione świadectwo dojrzałości. Studiował filozofię i literaturoznawstwo w Lipsku i we Wrocławiu.

W wieku 28 lat, Kasprowicz przeprowadza się do Lwowa. Mieszka tam przez następne 35 lat. Zajmuje się wówczas dziennikarstwem i publicystyką społeczną, krytycznoliteracką i teatralną, pracują w Kurierze Polskim oraz Słowie Polskim.

W 1904 roku otrzymuje tytuł doktora na Uniwersytecie Jagiellońskim, a 5 lat później obejmuję katedrę literatury porównawczej, utworzoną specjalnie dla niego. W latach 1921 – 1922 był rektorem Uniwersytetu Jana Kazimierza.

W ostatnich latach życia coraz silnie wiąże się z Tatrami. W 1923 roku osiedla się ostatecznie w willi „Harenda” między Poroninem a Zakopanem, gdzie umiera 1 sierpnia 1926 roku. Trumnę ze szczątkami przeniesiono w 1933 roku ze starego cmentarza w Zakopanem do mauzoleum na Harendę. Obecnie w wilii znajduję się Muzeum Jana Kasprowicza, utworzone z inicjatywy jego trzeciej żony, Marii.

Na twórczość poety wpływ miało całe jego życie – lata młodości, przepełnione patriotyzmem i działalnością polityczną, rozstania z małżonkami, a pod koniec krajobraz Tatr, jego melancholia i refleksyjność.

Najważniejsze wiersze:

– Hymn św. Franciszka z Asyżu

– Chwile

– Księga ubogich

– Mój świat

Patronem hufca został ze względu na swoją determinację, którą wykazywał w tym, aby uzyskać pełne wykształcenie.

Reklamy